Mahabang lakbay mula Puerto Princesa hanggang Okinawa

Kenneth Roland A. Guda
Pinoy Weekly, Hunyo 27-Hulyo 3, 2008

Kung nanatili lang siya sa bahay sa bulubunduking bahagi ng Puerto Princesa, Palawan, hindi sana niya mababalitaan ang nangyari sa kakambal. Pero nasa sentro ng lungsod noon si Shiela nang natawagan siya ng tiyahing nasa Okinawa, Japan. Ibinalita ng tiyahin na iyong nababalitang Pinay na ginasa sa Okinawa ay ang kambal niyang si Hazel.

Tulala siya nagpalakad-lakad sa lungsod. Pag-uwi, napahagulhol sa harap ng magulang, na hindi alam kung ano ang problema. Kinabukasan, ikinuwento niya sa mga ito. Hindi rin mapigilan ang pag-iyak ng mag-asawa. Sa una’y sinisi ang sarili: Bakit nila hinayaang magtrabaho sa Maynila at laluna sa Japan? Kalaunan, binalot ng pagkabalisa ang pamilya: Ano ang kanilang gagawin? Sino ang magmamalasakit na tumulong sa kanila?

Di kalaunan, nakausap ni Shiela sa telepono ang kakambal. Pagkatapos, alam na nila ang gagawin nila: Lalaban sila, gaano man kahirap o katagal.

Read more:

http://www.pinoyweekly.org/cms/2008/06/mahabang-lakbay-mula-puerto-princesa-hanggang-okinawa

Obama unravels

Here is the editorial that I wrote for this week’s issue of Pinoy Weekly:

Walang Magbabago

IKINATUWA ng marami, kabilang na ang ilang pangkat ng nag-aastang mga probresibo sa Estados Unidos, ang tagumpay ni Illinois Sen. Barack Obama bilang kandidato sa pangkapangulo ng Partido Demokratiko. Pero dapat nga bang ipagdiwang ito ng laksa-laksang maralitang mga mamamayang Amerikano, laluna ng mga Pilipino?

Sa isang banda, hindi maitatanggi ang halaga sa kasaysayan ng Estados Unidos ng kauna-unahang pagtakbo ng isang Aprikano-Amerikanong kandidato sa pagkapangulo. Bago si Obama, si Jesse Jackson Sr. noong 1984 at 1988 ang pinakamalapit nang nakarating sa ganitong antas. Noong 1984, pumangatlo si Jackson sa mga nominadong kandidato sa Partido Demokratiko. Muntik naman niyang talunin ang puting nominado na si Michael Dukakis noong 1988.

Read more:

http://www.pinoyweekly.org/cms/2008/06/walang-magbabago

Illustration by Ivan Reverente

A complicated place

Sulu is a really complicated place to be in, especially for journalists. I was there for just a couple of weeks in 2002 and met all sorts of people, from ordinary Moro farmers to rebel leaders. But my sense is that it is a place that is just too difficult to comprehend. The dynamics between the government, ordinary civilians, rebels, and bandits can be very confusing. What I learned there, though, was that the best thing a stranger can to do to learn about that strange place is to simply talk to people, even live among them for a while.

I don’t know what happened to Ces Drilon and the ABS-CBN 2 cameramen – why they were lured into the kidnappers hands without an inkling of what they were up against – but I can tell she had no sense whatsoever of what Sulu is all about. She was there purportedly to interview either the MNLF rebels or the Abu Sayyaf. I don’t know which. She apparently came into contact with Octavio Dinampo, a known local peace advocate. They hired a yellow Tamaraw jeep driven by one Marama Hashim and went off to Maimbung last June 8. Then they were intercepted by kidnappers along the road. A military agent named Jumail Biyaw was purportedly involved in the interception. By Monday, the kidnappers were demanding P10 million (it would later become P20 million) as payment for Ces and co.’s “food and lodging.”

Pinoy Weekly article is finalist in JVO Awards

PW’s article on Jpepa and its effect on the local fisherfolk bagged a finalist slot in the Jaime V. Ongpin Awards for Excellence in Journalism in 2007. I wrote the article with Soliman Santos. Here is a link to the article posted in my multiply account:

http://krguda.multiply.com/journal/item/16/Malansang_balak_ng_Hapon_sa_Pilipinas

Here is Center for Media Freedom and Responsibility’s press release:

Hollow Freedom

Here is the editorial that I wrote for this issue’s Pinoy Weekly:

Kalayaang Magbakasyon

REPLEKSIYON marahil ng lalim o babaw ng pagpapahalaga ng gobyernong Arroyo sa diwa ng Araw ng Kalayaan ang pagpapalipat-lipat nito ng araw ng pagdiriwang. Akala siguro ni La Gloria, ikatutuwa ng sambayanan na ipuwesto ang Araw ng Kalayaan sa isang Lunes, sa mababaw na dahilang magiging tatlong araw ang walang pasok. Pero dapat nga bang ikatuwa ang paglipat sa petsa ng kaarawan ng isang tao? Paano pa kaya itong kaarawan ng ating bansa?

Para marahil kay La Gloria, ang halaga lang ng araw na ito sa mga mamamayan ay bilang bakasyon sa trabaho o eskuwela. Hindi na kalayaan ng bansa ang ipinagdiwang natin noong Hunyo 9 – isang araw na “kalayaan” na lamang ito sa trabaho para makapasyal sa mall, parke o resort. Isang araw ng kalayaan na pagbabayaran din naman ng dumaraming manggagawang kontraktuwal dahil wala silang suweldo sa araw na ito. Ang masama pa, wala naman silang pagkukunan ng pangbakasyon, dahil hindi na nga sumasapat para sa kanilang mga pamilya ang kasalukuyang sahod.

Kunsabagay, ano pa nga ba namang kalayaan ang ipagdiriwang sa ilalim ni La Gloria?

Read more:

http://www.pinoyweekly.org/cms/2008/06/kalayaang-magbakasyon

Walang ginhawa

Maghanda sa lalong pagtindi ng krisis. Ito, sa madaling salita, ang mensahe ni Virginia Ruivivar, tagapagsalita ng Petron Corporation, matapos sabihing inaasahan nilang lingguhang tataas ng P1.50 kada litro ang presyo ng gasolina. Tulad ng inaasahan, isinisisi nila ito sa pagtaas ng presyo ng krudo sa pandaigdigang merkado.

Hindi na maikubli ng mga salitang pampalubag-loob ni Ruivivar ang planong pagtaas. Diretsahan na niyang sinabi na “Walang ginhawang natatanaw. Kailangang pasanin ng mga konsiyumer ang linggguhang pagtaas, malamang sa presyong P1.50 kada litro.”

Read more:

http://www.pinoyweekly.org/cms/2008/06/walang-ginhawa